Ο Αντιπρόεδρος ξαναχτύπησε!!! Για 2η φορά σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, είπε σε εκδήλωση ότι οι πιλότοι της πολεμικής αεροπορίας είναι «αντιπαραγωγικοί δημόσιοι υπάλληλοι»!!!!Πείτε μου τώρα εσείς τι μπορεί να πει (γράψει) κανείς για αυτό το άτομο…
Kι όταν εμείς που έχουμε την τύχη να μην θρηνούμε νεκρό πιλότο στις οικογένειές μας δεν μπορούμε να αρθρώσουμε λέξη, φανταστείτε πώς θα νιώθουν οι οικογένειες όλων αυτών των χαμένων ηρώων, ή «αντιπαραγωγικών δημοσίων υπαλλήλων» κατά τον Αντιπρόεδρο, όπως η οικογένεια του Μυλωνά, του Καρασάββα, του Τσερκεζόπουλου, του Καραθάνου, του Σεβαστάκη, του Παπασπύρου, του Παπαναστασίου, του Ράπτη, του Κομματά, του Σιούτα, του Αντωνόπουλου, του Λυκούδη, του Αναστασάκη, του Ηλιάκη και τόσων άλλων…
Προσπαθήστε έστω και για λίγο να μπείτε στην ψυχοσύνθεσή τους…
Κι αν δεν παραιτηθεί από «ευθιξία» (που αμφιβάλω αν έχει) ο κ. «Αντιπρόεδρος», οφείλει ο Πρωθυπουργός να τον αποπέμψει άμεσα!!!
Είναι πρόκληση να παραμείνει στη θέση του έστω και για μια ώρα με οποιοδήποτε κομματικό τίμημα…
Ένα ακόμα τραγικό στοιχείο σε αυτή την υπόθεση, είναι το ότι κάποιοι από αυτούς που τον άκουγαν, αντί να τον στείλουν από κει που ήρθε (για να μη γράψω τίποτα βαρύ), τον χειροκρότησαν κιόλας!!!!
Παραθέτουμε κλείνοντας αποσπάσματα από μια επιστολή που είχε βγει στην δημοσιότητα από έναν «αντιπαραγωγικό» πιλότο, όταν ο κ. «Αντιπρόεδρος» είχε ξανακάνει ανάλογες, αχαρακτήριστες δηλώσεις:
«Αυτή την «δουλειά» δεν ξεκινήσαμε να την κάνουμε για τα χρήματα… Δώσαμε εξετάσεις για να μπούμε στην Σχολή Ικάρων γνωρίζοντας ότι θα στερηθούμε 4 από τα καλύτερα χρόνια ενός εφήβου (τα φοιτητικά) κλεισμένοι μέσα σε ένα στρατόπεδο…το τίμημα του να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, αυτό που λατρεύουμε… να πετάξουμε μια μέρα πάνω από το Αιγαίο. Δεν περιμένουμε να γίνουμε πλούσιοι από αυτό. Το μόνο που ζητήσαμε είναι να υπάρχει ηρεμία στην προσωπική και οικογενειακή ζωή μας ώστε να αφοσιωθούμε ψυχή τε και σώματι στην προσφορά στην πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο να αφοσιωθούμε στην λατρεία μας… στην «δουλειά» μας.
Σε μια «δουλειά» που πριν φύγουμε το πρωί φιλάμε την οικογένεια και πάμε για απογείωση.
Σε μια «δουλειά» που στο αεροδρόμιο αφήνουμε τα κλειδιά πάνω στο αυτοκίνητο για να μην χρειαστεί αργότερα να σπάσει κάποιος το παράθυρο του οδηγού για να το γυρίσει στα σπίτια μας.
Θα κάναμε ευχαρίστως κύριοι και δεύτερη δουλειά για να μην τους λείψει τίποτα. Δεν προλαβαίνομε όμως όταν 6 μήνες τον χρόνο λείπουμε για υπηρεσίες σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
Το να βάλουμε όλοι το χέρι στην τσέπη φαντάζει δίκαιο. Δεν είναι όμως ρεαλιστικό και δυστυχώς δεν είναι εφαρμόσιμο για όλους. Εμείς θα συνεχίσουμε να πετάμε ακόμα και με 100% μείωση μισθού, ακόμα κι αν «κλείσουν» τα σπίτια μας. Ο λόγος; Η εξάρτηση της πτήσης, η υπερηφάνεια της προσφοράς όχι στο κράτος (αυτό το έχουμε σιχαθεί προ πολλού) μα στις πέτρες αυτού του τόπου» το «πανί» στο οποίο ορκιστήκαμε, και την ευγνωμοσύνη στα μάτια του πατέρα που σώθηκε το παιδί του ή του αγρότη που δεν κάηκε το σπίτι του…
Μόνο μια χάρη από όλους εμάς…
Αύριο το πρωί , σπαταλήστε 2 μόνο λεπτά από τον χρόνο σας και φέρτε στο μυαλό σας κάποιους που απογειώθηκαν χωρίς ποτέ να προσγειωθούν… κάποιους που το κράτος τους θυμήθηκε και τους ονόμασε ΉΡΩΕΣ μετά το θάνατό τους… αλλά πριν από αυτόν ήταν απλά…. ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΆΛΛΗΛΟΙ…
Σπαταλήστε 2 λεπτά για να κοιταχτείτε στον καθρέφτη.
Αν δεν καταλάβετε τίποτα…….χαλάλι σας!
Έτσι κι αλλιώς από ψηλά, δεν φαίνεστε καθόλου…»
